کابوس بهشت رویای جهنم

X

کابوس بهشت رویای جهنم

بیانگر تلخ روزهای بی بازگشت


	درباره وبلاگ سکوت خدا در بی سرانجامی رفته های بی بازگشت و خاموشی مردگان ایستاده.طلسمی است در هیاهوی جهنم منوی اصلی صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو مطالب عناوین مطالب وبلاگ آرشیو مطالب شهریور 1388 مرداد 1388 خرداد 1387 اردیبهشت 1387 فروردین 1387 اسفند 1386 آرشيو پیوندها RSS Powered By BLOGFA.COM


	خاموشی زمانی به اوج میرسد که طاعون ظلمت تمام روشنایی را پوشانده باشد.در خفای این بیگانگی از خود بیخود شدن کار سختی نیست.باید روشنی را دوباره فریاد کشید تا شاید روزی... اسیر یه گلِ خالی بی گلدونم توی آزادی پر از زندونم داره پژمرده میشه هر نفسم به نگاه مرده ها خار و خَسم هر شکوفه ی منو دزدیدن آیه های عشقمو بلعیدن برگای زردمو جارو میزدن روی زخم کهنه چاقو میزدن یه گلِ افتاده از پا،یه گلِ خشک و خمیده باورش نمیشه این مرگ،تو دلش هنوز امیده انتقام خون گرفتن،وقتی که خورشیدُ بردن گلا رو از ریشه چیدن،نفسا رو می شمردن توی گلدونی که خاکش سرده پُرِ کرمای بد و نامرده جای گل تو خاک پستی نمیشه واسه گل اسیری هستی نمیشه می ریزه بارون بی حاصل باز به فراموشی رسید این آغاز وقت پر پر شدنِ تقدیره گر چه گل از این سیاهی سیره شاید زمانی... \|+\| نوشته شده توسط کامران در سه شنبه بیست و چهارم شهریور 1388 \|


	نصیب من این پرتگاه مشوش زندگیست. به حق می گذرد جمال و شوکت خداوندی و سزاوار نیست پای کوبیدن و رقصیدن در امواج نور. بشناس کوبنده ترین ضربۀ تاریخ ظلمت را... نگاهم کنید من نه شعری شلوغم نه کذب و نه اخبار جعل و دروغم هجومی ترین نقش تحریک و دردم یه حیرون درنده ی دوره گردم پر از خوی بد ذاتی و ننگ و آرم شعورم شده آخرین اعتبارم نگاهم کنید ذات بی رحم خاکم من از صحنه ی شرم و احساس پاکم به انسانیت پشت کرده نگاهم به پستی رسیدم ولی بی گناهم نه رحمی که با اون کسی رو ببخشم نه اشکی که با اون کمی زنده باشم نگاهم کنید عاجز از اختیارم سبب زندگی نیست که من موندگارم پر از پرسش مبهم و بی جوابم که وحشی گری شد بهشت و ثوابم نهایت رسیدم به آغوش خلقت عجب آفرینش! منه بی لیاقت نگاهم کنید قدرت برترینم من افسانه ای،مرد نقش آفرینم طمع ورز تاریخ مو سلطه دارم کمان دارم و بچگی شد شکارم صبورم ولی التهاب درونم یه معنای زشتم،پر از خاک و خونم نگاهم کنید یک لجن زار گَندم نگاه های معصوم نشون کمندم پر از شهوت و سستی و یک جنونم به لب می رسونم ولی لب به جونم نفس می کشم من ولی رنگ گورم نگاهم کنید گر چه پنهان و دورم \|+\| نوشته شده توسط کامران در پنجشنبه دوازدهم شهریور 1388 \|


	اعتکاف به کجای این خیال پرواز کنم تا اوج گرفتن را بیاموزم و عاشقانه ستایش گر آسمانی آبی باشم؟ من نه تیز پروازی چون عقابم و نه افتاده ای چون جغد. خاکیم اما انس گرفته با خورشیدم.پر از مفهوم نا مفهومم و شاید فردایی دیگر... فرومایه تر از آنم که تکبر خویش را به غوغا کشم اما هنوز امیدوارم. من؟ ترانه www.shaeer.parsiblog.com \|+\| نوشته شده توسط کامران در سه شنبه سیزدهم مرداد 1388 \|


	من نعمتی از خداوندم... فرزندی که پاک متولد میشود و در دامان پر مهر مادر پرورش می بیند،من،منِ حقیقتم. مادر: با وجود تو آسودگی زمان را به لبخندی هدیه می کنم و قد کشیدن خود را آسمانی می بینم،تو تندیسی از مهر و وفاداری هستی و شهادت میدهم مقدس تر از تو نمی جویم،تو خداوند مرا شناساندی... مادر دست مهربونیات روی سرم،پیش تو همیشه فصل آخرم چشمای تو پُر آرامش من،عاشقانه عاشق تو مادرم چه پسندیده نگاه خوب تو،منو معصوم همیشه می کنه چه غریبونه دل غریب تو،راه خستگی رو پیشه می کنه همه جا مرهم زخم این تنم،همه جا پناه دلواپسی هام همه جا رفیق خوب لحظه ها،همه جا تنها کس بی کسی هام می نویسم از تو ای همیشه سبز،ای تو واژه واژۀ ترانه هام مادرم تاج سرم،بال و پرم،با تو شروع عاشقانه هام هم صدای آرزوهای توأم،شب نشین غصه های من توئی لذت امروز و فردای توأم،تنها یار لحظه های من توئی همه جا مرهم زخم این تنم،همه جا پناه دلواپسی هام همه جا رفیق خوب لحظه ها،همه جا تنها کس بی کسی هام وبلاگ تنهایی هام:www.shaeer.parsiblog.com \|+\| نوشته شده توسط کامران در دوشنبه ششم خرداد 1387 \|


	در این گودال خاموشی همیشه تنهاترین لحظات را با خدا جستجو کردم و راز خویش به او گفته ام من پرستش را در زمینی بودن نمی بینم و در کهکشان وجودم ستایش می کنم آنچه را که نمی توان واژه ای برایش قرار داد خداوندا همیشه با من باش \|+\| نوشته شده توسط کامران در سه شنبه سی و یکم اردیبهشت 1387 \|


	در خفقان این زندگی هیچ چیزی را جز حقیقت عشق راه نجات بشر نمی دانم،اما عشق بی معنی تر از آن شده که بی کسی های مان را پر کند. من شروع به نوشتن می کنم و سختر از حقیقت خویش چیزی نمی بینم. نفرتی که در دلم رونق گرفته و سکوت را آشکار می کند. من از این بیم دارم که مبادا وسوسه های نفس پا به پای زمزمه های نور پیش رود و نابودیِ واژۀ عشق را هویدا کند. ای حقانیت بی هویت من... مرا در انسان بودنم یاری کن \|+\| نوشته شده توسط کامران در یکشنبه یازدهم فروردین 1387 \|


	کجای این قلبم جا دهم تو را؟ که آشیان تمام زیبایی ها در درون من تو هستی و من ستایش می کنم وجودت را... مرا ببخش اگر تنهاترین رسوای تو هستم و تو مرا کم می بینی. ای وجود آرزوهای من تو را می خواهم چون بهترینی... آرزوی من عیب من نکن اگه بهت میگم دوست دارم اگه صد بار می میرم تا تو رو تنها نذارم نگو بچه بازیهات هیچ جوری معنی نمیده نگو که عاشق تو همین الانم بریده راستی معذرت میخوام اگه جسارت می کنم اگه با درد و دلام دارم حماقت می کنم بذا به حساب اینکه دل بهونه می گیره نمی تونه بی تو باشه بی تو باشه می میره به بزرگیه خودت ببخش اگه حقیرتم اگه من هنوز همون عاشق سر به زیرتم تو ببخش اگه هنوز منتظرم تا که بیای حتی با اینکه می دونم نمیای میگم میای بچه بودن منم حال و هوای خوبیه تو خیالش تو عروسی فردا شب عروسیه می دوی حتی اگه اون طرف دنیا باشی بدون اینو که محاله توی قلبم نباشی من که خوش به حالمه با اینکه دوری عزیزم خیلی ها بهم میگن خیلی صبوری عزیزم اما اونها نمی دونن قلب من خونه ی توست نمی دونن عاشقت یه عمره دیوونه ی توست \|+\| نوشته شده توسط کامران در دوشنبه ششم اسفند 1386 \|


	سکوی نفرت و چه هرزگانی که در خاموشیه عشق فریاد غرور می کشند و چه کوته دلانی که در سرمای خیال شعله های کابوس را جرقه می زنند. از نجیبی سخن مگو که ناقوس وقاحت را زده،و فرقی میان مرد و زن نیست چه را باید یافت؟ که در پس هر آینه وحشت کابوس است. حجاب مردان بی غیرتی گشته و ناموس زنان بی عصمتی،و با هیچ ابهامی می بینیم و در تنگنا فرو رفته ایم. می خوانی که پسران حکم قصاص بر دختران روا می دارند و خود را از این قافله جدا می دانند و جایی دیگر نوشته پسران ناموس می دزدند و آشوب به پا می کنند. چرا خود را از این فرقه جدا می دانی که تمامی ما زبانه هایی از آتشیم،وخوشا به حال آنهایی که کورند و نمی بینند که اگر دیده باز کنند اشک و خون یکی کنند از این ننگ و بدنامی خدایا خدایا ما بندگان پاک تو بودیم،ما را به عشق رسیدن به کمال آفریدی خدایا ما را بر همگان برتری دادی و تاج سلطنت بر روی زمین را بر سر ما نهادی خدایا ما را منشأ علم و آگاهی قرار دادی و بر هر یقینی اعلم ساختی پس پاسخی برای این حقارت ما دریاب که اندیشۀ ما نابودیست و مرگ ما سعادت ابدی... در گیر و دار معرکه یه شهر خشک و سنگی،یه عالمه دورنگی یه سرزمین ناله،غربت مرد جنگی بشکن از این حقارت،بگو از این حقیقت سیاه بپوش خدایا،از این همه مصیبت شکسته حرمت خون،خنجر به قلب مجنون ننگِ نفاق و شهوت،به دل زده شبیخون آزادی و رهایی،چه اسم آشنایی قانون خشک غیرت،فریاد و هم صدایی مذکر و مؤنث،آتیش و درد و زشتی یه نیمه از جهنم،یه نیمه از بهشتی ناموس و خون و محراب،لشگر کشی به مهتاب عمری به خواب غفلت،نقشه ها نقش بر آب ولگرد کوچه ساقی،حیا نمونده باقی حرمتا زیر پاها،مجنون و لیلی یاقی تنها شده قیامت،صحرای محشر اینجاست پنهون نشو که سایه،از تن تو هویداست \|+\| نوشته شده توسط کامران در سه شنبه بیست و سوم بهمن 1386 \|


	شور زندگی به دیدار خدا می روم در این سیاهی شب که چشمانم را پر از شبنم کرده و ناله هایم را به آوازی تبدیل ساخته و چه خوش می نوازد... در من نیست حکایت پر شور جوانی و نیست آرزوی زیستن که مرگ پایان تمام پایان هاست. ولی نور همیشه امیدوار کننده است... پس چرا در ظلمت بمیرم؟ بگذارید سحرگاهان به خانه ی بخت می روم و برای همیشه سعادتمند می شوم. معبود من تو را در چشمان دختری دیدم که باران را بهانه کرده بود و آسمان را به لرزه انداخته بود و تو او را لمس می کردی با بوسه هایی از امید. \|+\| نوشته شده توسط کامران در پنجشنبه چهارم بهمن 1386 \|


	نظری بر کوچه ها و خیابان های شهر می کنم سرما همه جا را فرا گرفته اما همگان سیاه پوش و ماتم به دست در همهمه هستند چه شده!؟ کجای قصه زمین لرزه ای به بزرگیه این خیال آمده است؟ از برای چه شیون می کنید و زنجیر بر سینه می کوبید؟ از برای چه قمه در دست دارید و ذکر یا الله می گویید؟ از برای چه خیمه به پا کرده اید و مهمان می کنید؟ وای بر شما؟ خداوندا بندگان در سکوت تو دل به تاراج سپرده اند و غم در پهلو نهاده اند. بار الها من در حیرتم از این مردار خواران که به نام اربابی از شهر عشق پرده بر کارهای پست خود می گذارند و ریا کارانه مدتی غم در چشمانشان غنچه می زند. خدایا تو گناه منی اگر گنه کارم... \|+\| نوشته شده توسط کامران در چهارشنبه بیست و ششم دی 1386 \|